Z Google Earth do Shapefile
KML zawsze przechowuje długość i szerokość geograficzną w WGS 84, więc Shapefile również powstaje w WGS 84. Jeśli projekt GIS pracuje na współrzędnych płaskich, wybierz jako układ docelowy Web Mercator (EPSG:3857) albo otwórz stronę układu współrzędnych, na przykład EPSG:2180 (PUWG 1992), która ustawia swój układ jako docelowy. Współrzędne zostaną przeliczone, a plik .prj w archiwum ZIP opisze użyty układ.
Każda warstwa wynikowa to zestaw plików .shp, .shx, .dbf, .prj i .cpg. Trzymaj je razem w jednym folderze, gdy otwierasz je w QGIS, ArcGIS lub innej aplikacji GIS.
Co zmienia się po drodze
- Nazwy folderów trafiają do atrybutu
folder. Zagnieżdżone foldery są łączone ukośnikiem, na przykładSurvey/Block A. - Shapefile przechowuje jeden typ geometrii, więc gdy KML zawiera punkty, linie i poligony, trafiają one do osobnych plików, takich jak
places_point.shpiplaces_line.shp. Element MultiGeometry z różnymi typami jest dzielony tak samo. - Nazwy pól DBF mogą mieć najwyżej 10 bajtów, więc
descriptionzmienia się wdescriptio. Każde zmienione pole jest wymienione w plikufield_names.csvw archiwum ZIP. - Wartości tekstowe dłuższe niż 254 bajty są obcinane, a oznaczenia miejsc bez współrzędnych są pomijane. Raport z konwersji podaje ich liczbę.
- Kolory KML, grubości linii i wysokości nie są zapisywane. Raport wspomina o wysokości tylko wtedy, gdy oznaczenie miejsca miało wysokość różną od zera.
Kodowanie znaków
Atrybuty są zapisywane w UTF-8, co potwierdza plik .cpg. Jeśli Shapefile ma trafić do koreańskiego oprogramowania wymagającego CP949, wybierz zamiast tego CP949. Znaki, których CP949 nie potrafi zapisać, są zamieniane na „?”, a raport podaje ich liczbę.